ربکا13

----

rebeka13 — Wed, 26 Mar 2008 21:57:18 GMT

با سلام خدمت تمام دوستان عزیزم که همیشه به من لطف دارن و با عرض پوزش از این که دیر به دیر آپ می کنم .

سال نو همه شما مبارک باشه امیدوارم امسال سال خوبی برای همه باشه .

تشکر می کنم از دوست بسیار عزیزم سامان براهنگ که زحمت طراحی این بنر زیبا رو کشید (نه اشتباه تایپ نکردم سامان داداش کیوان خودمونه)

چند تا رباعی :

هی داد زدی به جای تیمار دلم

هی خرده گرفتی به شب تار دلم

هروقت سرم داد زدی خورد ترک

یک گوشه ی احساسی دیوار دلم

٭٭٭

می بینی از عشق تو چه حالی شده ام ؟

درگیر عجب حس و خیالی شده ام

لیوان پری شدم شکستی تو دلم

تقصیر تو بوده اینکه خالی شده ام

٭٭٭

هی ناز نکن غریبه نازت چند است ؟

هی غنچه نکن لبی که مثل قند است

راحت تر از اینها بشود خام کنی

قلبی که تمام هستی اش لبخند است

٭٭٭

تقدیم می کنم به دوست بسیار عزیزم عدالت زارعیان ...

تو هم نفسی مثل برادر هستی

پایان خوش هزار دفتر هستی

از نوبت عاشقی گذشت و تو هنوز

در آبی قلب من کبوتر هستی

٭٭٭

قصد دارم در این پست دوتا شاعر خیلی خوب معرفی کنم مریم هاشم پور شاعر ده ساله و توانا و مادرش خانم قهار ترس که از شاعرهای خوب شیراز هستند. می تونید به وبلاگ من آریاییم رجوع کنید و اشعار زیباشون رو بخونید.

فقر

rebeka13 — Mon, 26 Nov 2007 14:35:18 GMT

با سلام خدمت همه دوستان عزیز به پیشنهاد کیوان ( نه به دلخواه من ) توی این بلاگ از این به بعد کار های من زده میشه البته من اسم کیوان رو از این زیر حذف نمی کنم چون اول و آخر اون روی کار های من نظر می ده تا به اینجا می رسه .

با یه غزل که مدت زیادی وقت من رو گرفت به روز می کنم .

در يک هواي سرد برفي زمستاني

با شانه هاي زخمي و گوني سيماني

مردي که عادت داشت شبها دير برگردد

از انتهاي کوچه هاي سرد طولاني

دختر که پشت در نشسته منتظر ، بابا

پيش عروسکهاي من تا صبح مي ماني ؟

بابا حقوقت را گرفتي کفش مي خواهم

پاهاي من يخ مي زند در روز باراني

من کفشهايم وا شده از هم ولي سارا

با کفشهاي صورتي مي رفت مهماني

دختر چرا اينجا نشستي توي اين سرما

امشب دوباره آمدي من را برنجاني ؟

وقتي تمام کودکيهايت عروسک بود

از دستهاي خالي بابا چه مي داني ؟

بابا نمي دانم ، اگر خالي شده دستت

من مي روم همراه زنهاي خياباني

آنها هميشه کفشهاي خوشکلي دارند

شايد شدم خوشبخت ، بابا تو چه مي داني ؟

انداخت چيزي تا تورا ساکت کند بابا

از پشت افتادي تو آنجا روي گلداني



روي دو دست خالي بابا تو گل کردي

مي ريخت خون سرخ تو از روي پيشاني

لبخند مي زد دخترک وقت جدايي بود

ديگر حلالم کن در اين ساعات پاياني

هرگز نبودم من برايت دختر خوبي

بابا نمي خواهد برايم دل بسوزاني



دختر کنار عکس خود آرام خوابيده

تيتر خبر ، بابا به جرم قتل زنداني .

چادر - شاخه

rebeka13 — Wed, 26 Sep 2007 20:27:18 GMT

سلام به دوستان عزیز . دوتا کار از خودم و کیوان ....نظر یادتون نره .

چادر

ترسم كه دست نيازم به دامنت

مادام كه چادر مشكيت برسر است

رحمي بكن دل ما هم زسنگ نيست

يك بي محبتي كه ببيند زسوي تو

تكرارمي شود دوباره فعل شكستنش

صد تكه مي شود به صداي مهيب باز

آن تكه هاي كوچك از هم گسسته اش

آزادكن مرا كه روم جاي ديگري

يا چادر سياه خودت را دگر نپوش

آن چادر سياه نبسته ره مرا ؟

تاآن كه دست نيازم به دامنت ؟

- اطلس – توراقسم به خداوند آسمان

آن چادر سياه خودت را دگر نپوش .

نصير رضائي نژاد

شاخه

چرا اي شاخه از رقصيدن با باد خوشحالي

نميداني كه بعد از هر بهاراني زمستان باز مي ايد

به فكر مرگ فردا باش

كه باد امروز با دستي نوازشگر تو را مسرور مي سازد

و فردا جسم خشكت را به روي خاك اندازد

فقط ناسازگاري كن

شكست لحظه ها بسيار اسان است

غرور مانده تا پاييز رنگ زرد مي گيرد وهركس در پي فرجام باشد

سبز ميميرد

کیوان براهنگ

کیوانصیر

rebeka13 — Mon, 11 Jun 2007 04:17:18 GMT

با سلام خدمت همه دوستان عزیز دوباره فرصتی دست داد تا خودم به روزش کنم از عزیز دلم کیوان هم متشکرم که همیشه به این وبلاگ سر می زد و به روز می کرد .

با دوتا غزل یکی از خودم و اون یکی از کیوان به روز می کنم .

<<کسي که به او مديونم>>

زنگ ، مادر و دنيا گشت دور سر او

اونبود و خبر را گفت هم سنگر او

مادر آهسته برگشت چشمهايش پر از اشک

حسرتش اين که آيا غسل شد پيکر او ؟

يک چفيه پر از ياس بوي گلهاي پرپر

جانمازي که خيس از چشمهاي تر او

چند خط ، يک وصيت يک پلاک شکسته

يادگاري که ماند از خون و خاکستر او

مهر تسبيح و قرآن خاطره شعر امضاء

از صداي گلوله پرشده دفتر او

عکسهاي قديمي نامه هاي صميمي

مرحمي شد براي گريه مادر او

بر تابوت او را روي بال و پر من

مانده حالا مزاري زير چشم ترمن



بر تابوت او را روي بال و پر من

مانده حالا مزاري زير چشم ترمن

بمب پيمان ما را زد به هم پشت سنگر

رفت بي من شبانه نيمه ديگر من

جيغ ، آژير قرمز حمله هاي هوايي

نيست از تو صدايي لاله ي پرپرمن

صبح آمد و ديدم پاره پاره تنت را

نارفيقانه رفتي ناگهان ياور من

از شب بمب باران خاطرات پريشان

باز دود غليظي مانده در باور من

کاش من هم بميرم بشکنم عهدمان را

کاش اين گريه مي شد گريه آخرمن



زنگ ، مادر و دنيا گشت دور سر او

اونبود و خبر را گفت هم سنگر او

و غزل کیوان

خشکیده

تمام سيبهاي من ته زنبيل خشكيده

درعمق چشمها آيينه وقنديل خشكيده

كدا م آفت به جان شالي سر سبزمان افتاد؟

كه حتي قلب مرد يكه تاز گيل خشكيده

زمين سبز ما روزي پراز هابيل بود وعشق

ببين خورشيد پشت اينهمه قابيل خشكيده

صميمي ترنگاهم كن خداي من ترك خوردم

مگر اعجاز در دستان مرد نيل خشكيده

رسول ابرها اينجا سرود ناودانها را

بخوان ديگر فانزلنا من ال... جبريل خشكيده

ومن مي مانم واين چشمهاي بغض داروغم

ولي شايد خداي آيه ي تنزيل خشكيده

راستی نظر یادتون نره .

اعتياد

rebeka13 — Tue, 27 Mar 2007 20:33:02 GMT

سلام به همه دوستان

حسی شبیه جیغ یک جیغ پر از درد

کم کم تمام هیکل او درد می کرد

در یک اتاق کوچک ساده و بی روح

یک کاغذ براق یک لوله کمی گرد

کبریت ، آتش ، نشئه یک بار دیگر

سنگینی پک و عرق کردن ، تب سرد

بیرون در یک دختر کوچک که می دید

بابا خودش را در کتش ماچاله می کرد

انگار یک پرده کشیده روی دنیا

دود سفید و چشم خواب آلوده مرد

بیهوش شد اما نشد کبریت خاموش

می سوخت قالی اتاق از شعله زرد

×××

دکتر ، ملاف ساده ای روی جنازه

انداخت ، دیگر دخترک طاقت نیاورد

می گفت و هی پشت سر هم اشک می ریخت

بابای من بابای خوبم زود برگرد

rebeka13 — Fri, 09 Mar 2007 03:34:52 GMT

سوشيانت

زخمي منتشرم

و تني هزار تكه، از برج خاموشان

من از هزار توي ترديد به مرگ خنديدم

كه باكره ي هزاره ي سوم نازا بود

و فراسوي زندگي چيزي نبود جز ظلمت ابدي

من همان تعبير روشن تاريكي هستم

وحالا من تنها ….. نه …..

آخرين نجات دهنده ي انسان هستم

((عدالت زارعیات))

rebeka13 — Fri, 22 Dec 2006 03:14:04 GMT

سلام بعد از مدتها این وبلاگ رو خودم آپ میکنم حالا جای من با نصیر عوض شده وقت آزاد من بیشتره و اون گرفتاره به هر حال بایه شعر نسبتا قدیمی از خودم ویه کار از نصیر که خیلی دوستش دارم به روز میکنم امیدوارم مورد توجه تون قرار بگیره مارو از نظرات ارزشمندتون محروم نذارید

خواب و بیدار

rebeka13 — Fri, 22 Dec 2006 03:02:03 GMT

نمي گويم همه خوابند ومن بيدار

ولي از پشت اين زندان طلوعي سبز مي بينم

از اينجا تا افق راه زیادی نیست

كسي را در كنار خود نمي بينم

پر از احساس پروازم

ولي وقتي از اوج عشق مي گويم

خودم را زود مي بازم

كه اين راهيست سمت سرزمين پاك بيداران

ومن لبریز ازخوابم

کیوان

rebeka13 — Fri, 22 Dec 2006 02:58:31 GMT

شاید از روز نخست

شاید از روز ازل

اطلسی را که کشیدم از عشق

یاد تو مانده هنوز

اطلسم را ازحفظ

بلدی

بکش آنرا ده بار

وبزن بر دیوار

که به یادم باشی

به امید دیدار

نصیر

rebeka13 — Sun, 10 Dec 2006 19:39:49 GMT

سلام به همه به خصوص كيوان كه دلم براش يه ذره شده

راستي كيوان يه وبلاگ جديد راه انداخته كه ديدنش خالي از لطف نيست

لينكش رو مي تونيد از اين بغل باز كنيد ( عروسك كوكي ) اينم يه شعر بسيار قشنگ از كيوان

((پاییززیبا))

باکدامین رویا

می توان همنفس باران شد

درکدامین قصه

زندگی ازقفس ثانیه هاآزاد است

ای پرستوی مهاجر به کجا می آیی ؟

لحظه ای صبرکن ای پیک بهار

من خودم می دانم

خبر رویش خورشید به همراه توست

دیگر اما دیر است

عشق در باور من خشکیده

ای خزان زیبا

دوستت می دارم